Gisterenavond, tijdens een stil moment op de bank, kwam er ineens een gedachte bij me op. Zo’n gedachte die niet zomaar voorbijgaat, maar die je raakt in iets dieps. Het begon bij de simulatiehypothese – je weet wel, dat idee dat we misschien in een geavanceerde simulatie leven – en het vermengde zich met gedachten over karma en reïncarnatie. Niet op een zware, duistere manier, maar juist met een gevoel van rust en begrip.

Een utopia op galactische schaal

Stel je voor: een samenleving die zo ver geëvolueerd is dat ze de Kardashev-schaal (ontwikkelingsniveau van een maatschappij) Type III of IV heeft bereikt. Ze beheersen hele sterrenstelsels, harnessen energie uit zwarte gaten, en hun technologie is voor ons bijna magisch. Bewustzijn kan worden geüpload, realiteiten gecreëerd die niet te onderscheiden zijn van de onze. En mentaal? We zijn dan zo ver gegroeid dat lijden, schaarste en conflict tot een verre herinnering behoren.

Maar juist in zo’n utopia schuilt een risico. Iemand die daar geboren wordt, neemt al die harmonie als normaal. Het is het water waarin de vis zwemt – je ziet het niet meer. Hoe bijzonder is het eigenlijk, wat er millennia lang aan strijd, onwetendheid en menselijk leed voorafging om dit niveau te bereiken? Hoe voorkom je dat mensen het voor lief nemen, dat er een soort decadentie insluipt?

De rite van de volle ervaring

En toen dacht ik: misschien hebben ze daar een ander soort ‘scholing’. Geen boeken of lessen over geschiedenis, maar een rite de passage voor elke jongvolwassene. Een periode van een paar jaar waarin je een reeks van levens ervaart, via een hypergeavanceerde vorm van virtuele realiteit.

Hier komt een mooie nuance: deze levens zijn op maat gesneden, of misschien wel willekeurig gegenereerd, maar je beleeft ze volledig als individu. Een leven van tachtig jaar voelt ook echt als tachtig jaar – met al die langzame dagen, seizoenen die voorbijgaan, relaties die opbloeien en verwelken. Geen gecomprimeerde tijd, maar de volle tijdsbeleving van dat leven. (Hoewel, als ik nu terugkijk op mijn eigen 47 jaar, voelt het vaak veel korter, alsof de tijd samengebald is in herinneringen. Misschien is dat hoe het aan het einde van zo’n rite voelt.)

Die flits van herkenning

En het mooiste: al deze gesimuleerde levens draaien gelijktijdig, ervaren door heel veel zielen tegelijk. Iedereen speelt zijn eigen rol in het grote evolutieproces van de mensheid. Je komt soms een vreemde tegen – een voorbijganger in een middeleeuws dorp, een medereiziger in een trein tijdens de industriële revolutie – en ineens is er een flits van herkenning. Een gevoel van ‘ik ken jou’, dat je niet kunt verklaren vanuit dat huidige leven. Alsof jullie paden elkaar al eerder kruisten in een ander tijdperk van de simulatie.

De evolutie van de ziel

Het is de hele evolutie van de ziel die je doorloopt – niet als individu, maar als collectief pad van de mensheid. Duizenden jaren van groei, samengevat in een paar jaar tijd. Niet te ambitieus, gewoon genoeg om te voelen hoe kostbaar de huidige samenleving is.

Waarom dit mij zoveel rust geeft

Deze gedachte gaf me zo’n enorme rust. Ik vraag me vaak af waarom er zoveel lijden is in de wereld. Waarom wrede dingen gebeuren, waarom ik of anderen daar soms niets aan kunnen veranderen. Ik help waar ik kan – natuurlijk, dat blijft – maar al die grote, onoplosbare dingen… ze wegen soms zwaar.

Maar stel dat het niet de bedoeling is om alles op te lossen? Dat het lijden een doel heeft, niet als straf of karmawiel waar we uit moeten ontsnappen, maar als ervaring. Als een zorgvuldig ontworpen curriculum om ons bewust te maken van de zegening die we hebben bereikt.

Een positieve kijk op de simulatie

Dit is een positieve draai aan de simulatiehypothese. Geen duistere Matrix waar we gevangen zitten, geen kwaadaardige beheerders. Nee, onze realiteit als een liefdevol ontworpen leerschool, misschien wel gecreëerd door onze verre nakomelingen. Zij laten ons de weg ervaren die nodig was om te worden wie zij zijn – en wie wij kunnen worden.

Het sluit mooi aan bij wat sommige denkers al zeggen. Rizwan Virk, in zijn boeken over de simulatiehypothese, ziet karma als een soort algoritme dat ons helpt groeien, en reïncarnatie als nieuwe ‘levels’ in een spel. Niet om te straffen, maar om te evolueren. Nick Bostrom spreekt over ‘ancestor simulations’ – simulaties van voorouders om ethische of historische redenen. En in oosterse tradities is reïncarnatie vaak een pad naar verlichting, een manier om te ervaren wat nodig is voor hoger bewustzijn.

Een zachte troost

Door deze lens voelt de wereld niet zinloos aan. Het lijden is niet voor niets. Het is deel van een groter verhaal, een collectieve reis naar meer licht. En als we dat eenmaal voelen – echt voelen – dan nemen we de schoonheid van nu niet meer voor granted.

Misschien leven we al in zo’n simulatie. Niet om te kwellen, maar om te herinneren. Om dankbaar te zijn. Om met open hart te leven, en af en toe een vreemde aan te kijken met die stille herkenning.

Wat denk jij? Voelt dit voor jou ook als een zachte, troostende mogelijkheid?

Wellicht is dit een mooie en verbindende gedachte om mee te nemen tijdens het aankomende kerstdiner (of het hele jaar) 😉🙏😘